Communicatie met ouderen: nét wat anders

De coronacrisis waarin we nu zitten, pakt slecht uit voor ouderen. ‘Dor hout’ is zo’n beetje de meest minachtende term die ik in tijden gehoord heb. Het gooit alle ouderen op een hoop, alsof iedereen boven een bepaalde leeftijd opeens op elkaar lijkt.

Als je kijkt naar het begrip ‘ouderen’, dan begint meteen de verwarring. Want wie voelt zich oud, wie bepaalt dat, op grond waarvan? Voor een 17-jarige is iedereen boven pakweg de dertig oud, in de sport ben je al een veteraan halverwege de dertig, een vijftiger beschouwt zichzelf in de bloei van haar leven, een zeventigjarige vrijwilliger in een verpleeghuis voelt zichzelf nog jong en fit.

Ondanks het verschil in leeftijd, gezondheid, activiteiten, interesses en noem nog maar wat aspecten waarop mensen verschillen,  springen in de beeldvorming vooral de ‘Zwitserleven-oudere’ en ‘de zielige, eenzame oudere’ eruit: daar tussenin zit nog weinig variatie. En dat is jammer en een gemiste kans.

Psychologie van het ouder worden

Inmiddels is er redelijk wat onderzoek gedaan naar bijvoorbeeld de inkomenspositie van 50-plussers, de woonsituatie en – wensen, gezondheid, activiteiten, bestedingen, wat mensen beweegt, hoe ze in het leven staan en waar ze warm voor lopen. En dan blijkt de seniorencultuur even gevarieerd als bijvoorbeeld de jongerencultuur.

Met het besef van die grote verscheidenheid begint het communicatieproces, het afstemmen op, het gericht gebruiken van media en middelen om de boodschap goed te laten landen. En dan komt een opleiding als communicatiewetenschapper en veel ervaring binnen organisaties met voorlichting, pr en marketing goed van pas.

Communicatie met senioren is een vak apart, een nieuwe loot aan de communicatieboom. Vanuit mijn adviesbureau voor communicatie (www.vbcom.nl)  heb ik me gespecialiseerd in welzijn, wonen en zorg van senioren, in relatie met technologie. Op mijn website http://www.vbcom.nl vindt u meer informatie over mijn achtergrond, kennis en ervaring.